Bushouders van het Nationaal Vervoersbedrijf in Suriname (NVB) zijn vanmorgen wederom getogen naar het kabinet van de president om hun misnoegen te uiten.

De bushouders houden op het moment van schrijven de Kleine Combéweg bezet (foto’s).

De belofte van de Surinaamse regering om de betalingsachterstand van ruim zes maanden in te lopen, is opnieuw niet nagekomen.

De bushouders voelen zich niet gehoord en besloten de weg te bezetten.

De verschillende politie-eenheden zijn ter plaatse om de orde te handhaven.

Hierbij maakt de Communicatie Dienst Suriname bekend dat brieven met het verzoek tot ontheffing van de onderstaande Distriktscommissarissen ruim op tijd zijn ontvangen op het Kabinet van de President. De onderhavige raadsvoorstellen zijn inmiddels ter behandeling aangeboden en staan op agenda van de Regeringsraadsvergadering d.d. 12 maart 2025.

1. DC Sherin Bansi Durga van het distrikt Saramacca

2. DC Josta Lewis van het bestuurs ressort Kabalebo

3. DC Maikel Winter van het distrikt Coronie

In gesprekken, gevoerd met deze DC’s, heeft de president aangegeven hun verzoeken te honoreren en dat zij te zijner tijd instructies zullen ontvangen aangaande de overdracht aan de nog

Over ruim twee en een halve maand, mogen Surinamers weer naar de stembus en begint  de spanning in politiek Suriname niet alleen langzamerhand toe te nemen, maar ook steeds heftiger te

Al rond de jaren 65 (Regering:NPS/ACTIEGROEP) werd serieus gepleit voor een Landelijke Evenredigheidsstelsel; de toenmalige  machthebbers hadden echter geen luisterend oor daarvoor, totdat ze bekaaid ervan afkwamen. Gaandeweg zijn de plannen  voor een Landelijke Evenredigheidsstelsel vaker uit de koelkast gehaald en steeds verder geactualiseerd,

Op weg naar de komende verkiezingen, staat de wens centraal dat de kiezers, vooral de first voters, zich niet langer moeten blindstaren op het materiële en vooral niet op populistische beloftes en ongeoorloofde uitspraken van politici, maar zich bovenal moeten laten leiden door transparantie, duurzaamheid, alsook door, corruptie, family en friends vrij, daadkrachtig integer beleid, onmiskenbaar gericht op onvoorwaardelijk lands- en volksbelang. De Surinaamse politieke geschiedenis leert ons overduidelijk, hoe het vooral niet moet. Tot dusver zijn velen, door politici, op een dwaalspoor gebracht, vooral door uitspraken gedaan in de jaren 1974 en in 1975, waardoor de exodus naar Nederland begon, hebben burgers verkeerde keuzes gemaakt! Daarom moeten we, meer dan voorheen, zeer kritisch zijn op de door partijen gepresenteerde programma's en serieus nagaan of deze daadwerkelijk zijn te realiseren; er mag helemaal geen ruimte worden gelaten voor gebakken lucht. Naar dezerzijdse mening, moet bovendien elke uitsluiting van burgers beslist worden afgewezen en leidend zijn dat iedereen recht heeft op een behoorlijk toekomstperspectief. Alle partijen moeten enerzijds hun toekomstvisie  en beleidsplannen, voor de ontwikkeling van land en volk, ondubbelzinnig inzichtelijk maken en anderzijds de haalbaarheid daarvan objectief presenteren.

Anno 2025 verwachten oprechte burgers concrete en goede vooruitzichten; het zal fijn om niet langer achteruit te kijken, maar juist vooruit te blikken. Het gros van de oude politici, die overigens  een sta in de weg vormen voor de verdere ontwikkeling van het land, moeten zonder meer worden vervangen door eerlijke, oprechte, capabele en integere voorhoede spelers; voorkeur moet worden gegeven aan politici, die een nieuwe richting kunnen geven aan de ordening van het staatsbestel, gericht op groei en bloei van het land, waarbij de betrokkenheid van de totale gemeenschap niet mag ontbreken. De toekomstige regeerders – de integer voorhoedespelers in het domein van 'oil and gas' – dienen ervoor te zorgen, dat de maatschappelijke en sociaal - culturele positie van elke Surinamer in het algemeen en van de kansarmen in het bijzonder aanzienlijk worden verbeterd. Er moet een sterke stabiele  samenleving ontstaan, waarbij gelijke rechten en plichten voor een ieder zullen gelden, maar bovenal een homogene samenleving, waarin er geen ruimte is voor rassenhaat en bevolkingsgroepen niet tegen elkaar worden opgezet, danwel opgehitst!

Marcel Oostburg heeft een 'breaking news' gelanceerd op zijn Facebookpagina over Arnold 'Kadensi' Boekoeroe. Volgens een bericht in Frankrijk is hij in

Starnieuws verneemt uit bronnen dichtbij Kadensi dat hij ontkent iets met cocaïnehandel te maken te hebben. Zijn naam zou door iemand zijn genoemd in deze zaak. Hij komt later op de dag met een verklaring uit. Feit is dat de rechtbank in Frankrijk Kadensi heeft veroordeeld. Hij heeft geen hoger beroep tegen dit verstekvonnis aangetekend.

In deze zaak

Op 27 mei 2025 verschijnt bij Uitgeverij Atlas Contact een nieuwe roman van de Surinaamse schrijfster Tessa Leuwsha. Het boek is een literaire reconstructie van het leven van Boni, de beroemde vrijheidsstrijder en leider van de Marrons in Suriname in de 18e eeuw.

Tessa Leuwsha werd als tiener al geïntrigeerd door Boni na het lezen over hem in “Wij slaven van Suriname” van Anton de Kom. In haar zoektocht naar zijn ware verhaal reist ze door Suriname en Ghana, duikt ze in de schaarse archieven en haalt ze inspiratie uit de orale geschiedenis.

Leuwsha probeert een brug te slaan tussen verleden en heden, tussen de historische figuur Boni

Ze combineert historische feiten met haar literaire verbeeldingskracht om Boni als een echt mens, van vlees en bloed, opnieuw tot leven te wekken.

‘Boni’ is een historisch-literair werk waarin Tessa Leuwsha een belangrijk hoofdstuk uit de Surinaamse geschiedenis tot leven brengt. Door feiten en fictie te combineren, schetst ze een menselijk portret van Boni, dat verder gaat dan zijn reputatie als strijder en leider.

De Progressief-Verheffende Partij (PVP) zal niet kunnen meedoen aan de verkiezingen van mei 2025. Kortgedingrechter Deborah Haakmat-Sniphout heeft zojuist de PVP in het ongelijk gesteld.

Net als het Centraal Hoofdstembureau (CHS)

Nadat het administratief beroep door de president werd afgewezen, wendde de PVP zich tot de rechter. De PVP heeft niet gehandeld volgens de bepalingen in haar statuten en het huishoudelijk reglement, concludeert de rechter.

[INGEZONDEN] – De economie van Suriname heeft de afgelopen jaren zware klappen gehad. Onder het bewind van de Nationale Democratische Partij (NDP) van Desi Bouterse raakte het land verwikkeld in een diepe financiële crisis. De huidige regering onder president Chandrikapersad Santokhi (VHP) probeert het tij te keren, maar het herstel verloopt moeizaam. Welke partij heeft economisch gezien beter gepresteerd? Laten we de balans opmaken.

Tijdens de regeerperiode van de NDP (2010-2020) werd flink geïnvesteerd in sociale voorzieningen en infrastructuur. De bouw van wegen, bruggen en woningen gaf de economie een tijdelijke impuls. Tegelijkertijd werden subsidies ingevoerd om de kosten van basisbehoeften

Maar deze maatregelen bleken vooral gericht op de korte termijn. De infrastructuurprojecten leidden tot grootschalige corruptie, en de subsidies waren onhoudbaar zonder structurele inkomsten. De staatskas raakte leeg, de schuldenberg groeide, en door monetaire financiering explodeerde de inflatie. Tegen het einde van Bouterse’s termijn was de economie praktisch ingestort: de SRD verloor zijn waarde en burgers zagen hun spaargeld verdampen.

Toen Santokhi in 2020 aantrad, erfde hij een verwoeste economie. De nieuwe regering koos voor harde, maar noodzakelijke maatregelen: het stopzetten van onhoudbare subsidies, belastinghervormingen en samenwerking met het Internationaal Monetair

Maar deze aanpak ging gepaard met pijnlijke gevolgen voor de bevolking. Zonder subsidies stegen de prijzen voor basisproducten en veel gezinnen worstelen om rond te komen. Het volk snakt naar directe verlichting, terwijl de regering blijft hameren op langetermijnherstel. De communicatie hierover schiet tekort, waardoor de afstand tussen de politiek en de burger groeit.

Op het eerste gezicht lijkt de NDP meer te hebben betekend voor de dagelijkse levensstandaard van de burger. Maar dat was slechts schijn: het beleid van Bouterse was als het plakken van een pleister op een open wond, terwijl Santokhi probeert de wond daadwerkelijk te genezen – hoe pijnlijk dat proces ook is.

De NDP liet Suriname achter met lege staatskassen en een kapotte economie. De VHP probeert die schade nu te herstellen, maar het herstel is traag en zwaar. Toch lijkt de huidige regering economisch gezien de betere koers te varen: ze richt zich op structurele oplossingen in plaats van tijdelijke lapmiddelen.

De vraag is dus niet zozeer wie het “beter” heeft gedaan, maar wie de moed heeft gehad om de realiteit onder ogen te zien. De VHP-regering heeft fouten gemaakt – vooral in communicatie en timing – maar ze probeert tenminste een duurzame toekomst voor Suriname op te bouwen. Dat vraagt tijd, offers en geduld. Maar als het volk en de politiek elkaar kunnen blijven vasthouden, kan Suriname sterker uit deze crisis komen dan ooit tevoren.

Wat denk jij? Is de pijn van vandaag de prijs voor een betere toekomst, of had het anders gekund? Laat me weten hoe jij hierover denkt!

Gianni Reyke