• woensdag 30 November 2022
  • Het laatste nieuws uit Suriname

Hoog bezoek van Rutte aan Suriname of een verplicht nummer van hem: day after en illusies armer

| de ware tijd | Door: Redactie

INGEZONDEN

Het bezoek van de Nederlandse premier Mark Rutte aan Suriname werd door staatshoofd Chandrikapersad Santokhi gebracht als een hoogtepunt van zijn presidentschap. Het bezoek werd in Suriname verkocht net als hoe een kleine jongen van vier jaar de intocht van Sinterklaas ziet: een goedheilige man een sprookje die veel cadeautjes meebrengt en waarmee die jongen zijn buurvriendjes de ogen kan uitsteken.

Rutte daarentegen vindt dat hij in het kader van wederkerigheid gewoon een tegenbezoek moet brengen aan Suriname, een verplicht nummer. In het kader van no-nonsense en efficiëntie doet Rutte Suriname maar voor 24 uur aan. Immers, er moest die week

nog worden gewerkt en woensdag was hij fris en fruitig weer aan de slag. Dit in tegenstelling tot Santokhi die kennelijk wel in Sinterklaas gelooft en vorig jaar een hele week, net als de Sint, in Nederland verbleef.

En daarom dacht Rutte dat hij Santokhi een aai over zijn bol moest geven, even lekker amicaal doen met “hé Chan, ja Chan, Chan en ik” om vervolgens strak de hand op de knip houden

Nu is heel Suriname in rep en roer, want de zak van Rutte bleek leeg en geheel in de stijl van Rutte verkocht hij vriendelijkheid zonder inhoud, zonder de begeerde euro’s. De verwachting in Suriname is niet, omdat Nederland ooit veel had beloofd, maar doordat Santokhi en zijn futuboy vóór de verkiezingen en nog steeds het volk voor houden dat Piet Hein nog steeds met de zilveren vloot in de monding van de Surinamerivier staat.

Santokhi heeft behoefte aan een “goednieuwsshow”, veel foto’s, veel handen schudden en laten zien dat hij dikke vrienden is met Nederland om daarmee de indruk te wekken dat zijn vrienden alle brokken van hem gaan repareren. Immers, daar zijn vrienden toch voor … denkt hij. Rutte daarentegen maakt vrienden per gelegenheid. Zijn invulling van vriendschap is gedifferentieerd.

In privésfeer en met zijn partij intimi zal die invulling anders zijn, maar in de politiek is zijn vriendschap net zo diep en breed als het hem maar geen euro kost. Dan kun je alles van hem krijgen: lach, schouderkloppen en brasa, maar geen euro’s. En daarom dacht Rutte dat hij Santokhi een aai over zijn bol moest geven, even lekker amicaal doen met “hé Chan, ja Chan, Chan en ik” om vervolgens strak de hand op de knip houden. Chan blij, Rutte blij, volk boos, Suriname verward.

Buitenlandse contacten

Santokhi koketteert te vaak met zijn contacten met het buitenland. Die contacten hebben Suriname nog niks opgeleverd, die hebben Santokhi wel mooie foto’s voor zijn plakboek opgeleverd, het plakboek dat hij straks met weemoed gaat bekijken als hij president af is om dan tot de ontdekking te komen dat niemand hem nog kent.

Santokhi en zijn futuboy maken het volk gek met de geweldige vooruitgang in de buitenlandse contacten en de vrijheid waarmee het staatshoofd nu kan rondreizen. Die contacten zijn voor Suriname tot nu toe van nul en generlei waarde.

Ter illustratie een paar voorbeelden als casus:

1. Overschot aan euro en noodzaak voor girale US dollars

Santokhi’’s vriend Mark had op de terugreis een paar dozen met euro’s kunnen meenemen om die de volgende dag in US dollars giraal over te maken toch? Is niet gebeurd. Als je die twee in de afgelopen dagen zag en hoorde dan zou je denken dat ze tijdens een biertje dat effe gingen fiksen. “Ach, kleine moeite Chan, er is nog ruimte in de belly van het vliegtuig, doe maar paar dozen koosjere euro’s”, zou Mark kunnen zeggen. Nee, zo werkt het natuurlijk niet, hoor ik velen zeggen. In theorie inderdaad niet zo, maar zo veel complexer hoeft het ook niet te zijn als je zulke dikke mati bent toch?

Oké, Mark wilde het niet meenemen vanwege wat overgewicht na al die nasi en bami in hun buik, maar waarom nam Santokhi dan die euro’s niet zelf mee naar de Verenigde Staten? Hij kon daar gelijk aan de Amerikaanse vicepresident vragen voor de conversie en het overmaken of aan een paar andere Caricom mati. Nee, zo werkt het ook niet. “Maar dan wat hebben wij aan al die praatjes over vriendschap hier, vriendschap daar”, hoor je de gedesillusioneerde Surinamers denken. Zijn het weer fata morgana’s van Santokhi, net als zijn honderden miljoenen euro’s diaspora kapitaal?

2. Molensteen Oppenheimer-lening

Nederland, die grote vriend van Santokhi, had ook kunnen helpen met de grote leningen door bijvoorbeeld op de kapitaalmarkt tegen hele lage rente in 2020 geld voor Suriname te lenen, waardoor de grote leningen zoals Oppenheimer konden worden terugbetaald en de koers onder controle kon worden gehouden. De gang naar het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zou dan niet eens nodig zijn. Is niet gebeurd.

De grote vriend is vriend, maar tot aan de voordeur. Het zou de vriend in theorie niets kosten, want Suriname betaalt de aflossing en rente, het enige wat de vriend Nederland had kunnen doen is vertrouwen hebben in vriend Santokhi. Dat was de ijstest van de vriendschap. In het Engels zeggen ze “the proof of the pudding is in the eating”, de vriendschap blijkt dus oppervlakkig. De band Doe Maar zong heel mooi “vriendschap is een illusie, een pakketje schroot met een dun laagje vernis”. Maar de warme vriendschapsbeelden van Santokhi hebben andere temperaturen aan de Noordzee: kalm, zakelijk en verstandig.

3. Al twee jaar warme betrekkingen met Nederland

Al twee jaar en zelfs daarvoor wordt hoog opgegeven van de warme relatie met Nederland. Materieel heeft die vriend aan de Noordzee niets kunnen betekenen in de grote issues van Suriname. En natuurlijk ligt het niet aan Nederland. Immers, het land heeft niks aan niemand beloofd. Santokhi en zijn Nederland-diaspora kunnen niet leveren wat zij het Surinaamse volk hadden voorgehouden. Wat heeft het volk dan aan de warmere contacten met Nederland?

Wat is er materieel in het leven van de Surinamer verbeterd? De Surinamer is in de afgelopen twee jaar juist armer geworden, materieel en een paar illusies armer. “Maar dan wat hebben wij aan al die praatjes over vriendschap met Mark, met Willem-Alexander en met Henk van der Zwan?” hoor je de gedesillusioneerde Surinamers denken.

Saillant detail, maar wel heel relevant en illustratief, is dat Santokhi te opzichtig Rutte steeds met zijn voornaam aansprak, dit terwijl het in Suriname zeer ongebruikelijk is. Zie hoe hij met en over bijvoorbeeld zijn vicepresident en ministers praat. Trouwens, ook ongebruikelijk bij Rutte in Nederland, zie ook hoe Rutte bij persconferenties over zijn ministers praat, altijd met de heer of minister De Jonge bijvoorbeeld. Ook praat Rutte niet zo met geen enkel buitenlandse relatie in het openbaar.

Dus hiermee zie je dat het een grote show was en de grote drang om het volk te laten zien hoe innig de relatie zou zijn maar niet heus. Dit onderstreept de vragen over de waarde van mati zijn en het maakt de kermis die werd opgevoerd nog belachelijk ook.

Dus het hoog opgeven van de goede contacten met de vele landen is een illusie die aan het volk wordt verkocht. Een droom waar men straks van gaat ontwaken, maar dan heeft de dromen machine en spinning centrale van Santokhi al een batterij nieuwe excuses verzonnen en de schuld bij anderen gelegd. Dat is wel een asset van hem en zijn machine, daar zijn ze goed in. Dat moet ze wel worden nagegeven.

Hikmat Mahawat Khan

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.

| de ware tijd | Door: Redactie