• dinsdag 31 January 2023
  • Het laatste nieuws uit Suriname

Door zichzelf te zijn is Kenny B overal welkom

| de ware tijd | Door: Redactie

‘Arrogantie is een tekortkoming’

Kenny B, artiestennaam voor Kenneth Bron, heeft het succes waarop hij al jaren mag bogen niet in de schoot geworpen gekregen. Hij is van ver gekomen om dit te bereiken. Moeilijke kinderjaren aan de Munderweg, scheiding van zijn ouders, vernedering in het internaat, worsteling als Marron en ook de binnenlandse oorlog. Maar daar houdt het niet mee op.

In Nederland kwam hij in een vluchtelingenopvang en ook moest hij in een kraakpand wonen. Maar hij heeft al die tegenslagen doorstaan en mag zich voegen in de rij van succesvolle artiesten. Kenny B scoorde een nummer één hit en

vanaf toen is de trein voorspoedig op de rails gebleven.

“Hij stelt dat het leven van een beroemdheid en een onbekende persoon praktisch hetzelfde is”

“Je kunt zeggen dat de rode draad in mijn verhaal is broederschap, liefde voor elkaar en vermogen om in een andermans schoenen te staan.” De uitdrukking simplicity is the ultimate sophistication – eenvoud is de ultieme verfijning – is misschien wat gemaakt heeft dat Kenny B overal met open armen wordt ontvangen. Waar vroeger alleen Afro-Surinamers zijn grootste fans waren, bestaat zijn fanbase nu uit mensen van diverse etniciteiten, zoals we die in Suriname kennen, zegt hij in een openhartig gesprek aan de krant.

Die lobi die hij krijgt komt doordat hij makkelijk toegankelijk is. Zo vaak zijn drukke schema het toelaat komt de in Nederland wonende artiest naar zijn geboorteland om inspiratie op te doen en familie, vrienden en fans te ontmoeten en om te genieten van de natuur. Kenny B. heeft veel succesnummers op zijn repertoire. Zijn hit ‘Parijs’ (2015) heeft 51 miljoen streams gehaald op Twitter. “Dat is een van die dingen die ik absoluut niet had zien aankomen.”

Zijn focus is muziek maken, en hiermee lost hij een belofte aan zijn familie in. Om succes te bereiken moet hij ook hard werken. “Maar grotendeels had ik het geluk aan mijn zijde. Ik zeg dat omdat velen hun best doen en dit toch niet bereiken.” Wie meer over zijn leven wil weten moet zijn theatervoorstellingen op 28, 29 en 30 december in Assuria Hermitage High-Rise bezoeken. Tijdens deze shows neemt hij het publiek mee op zijn levensreis.

De eenvoud zelve

Kenny B. is niet alleen in Suriname een gevierde artiest, maar ook in Nederland gooit hij hoge ogen. Hij heeft de ene na de andere hit gescoord met singles zoals ‘Yu faya’, ‘Neks n’e tai’, ‘Als je gaat’, ‘Paramaribo’ en ‘Parijs’.

Maar ondanks zijn succesvolle muzikale loopbaan vertoont hij geen sterallures en noch minder is hij arrogant. “Je mag me gewoon met ‘je’ aanspreken. Niemand hoeft mijn koffer voor me te sjouwen.” Als hij in Suriname is logeert hij in een prachtig monumentaal gebouw met uitzicht op de Surinamerivier. Heerlijk is het bij zijn woonplaats. De artiest gaat verder in op het onderwerp arrogantie.

“Arrogant gedrag is een tekortkoming”, zegt hij. “Als mensen wisten waartoe dit kan leiden zouden zij die ‘eigenschap’ achterwege laten.” Om zijn eenvoud te benadrukken zegt hij het volgende: “Ik ben als de dood voor de tandarts, toch moet ik er naar toe gaan en als ik er ben hebben ze geen speciale Kenny B. apparaten.”

Hij stelt dat het leven van een beroemdheid en een onbekende persoon praktisch hetzelfde is. Het is alleen zo dat de beroemdheid misschien wat meer geld verdient, maar dat is niet alles in dit leven. “Iedereen heeft hetzelfde aantal organen en ledematen.” In het gesprek deelt hij zijn kijk op zaken in de samenleving.

Verwijzend naar de likes die hij als artiest krijgt noemt hij wat hulpverleners, artsen en chirurgen doen om mensenlevens te redden heldendaden. Hij spreekt ook vol lof over onder andere jonge vrouwen in een achtergestelde positie die door hard te hebben geknokt vooraanstaande posities bekleden in de maatschappij. Zij zouden op een voetstuk geplaatst moeten worden.

Zijn vurige wens is dat het goed komt met Suriname. Waar nodig wil hij een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van het land. Hij vraagt bijzondere aandacht voor kinderen. Zij zijn de basis waarmee alles begint.

Tegenslagen

Kenny B. noemt het belangrijk om kinderen en jongeren in een vroeg stadium in aanraking te laten komen met muziek en kunst. “Ik wil in januari muziekles op scholen in het binnenland introduceren. Er zijn voldoende wetenschappelijke onderzoeken die aanduiden dat muziek prestatiebevorderend is. Ook voor de cognitieve eigenschappen. Het is niet zaligmakend, maar ik roep iedereen op die iets kan betekenen voor de opbouw van het land, om het te doen.”

Hij baalt van racistische uitlatingen naar elkaar toe. “Honderd mensen doen iets en we krijgen het met zijn allen op ons bord, terwijl er 600.000 mensen in het land wonen. Een paar Afro-Surinamers hebben iets geroepen en gelijk hebben alle Afro-Surinamers het gedaan. Idem dito voor de Hindostanen. Een paar Hindostanen roepen wat, dan hoor je na den koelie dit of dat. Hoezo? Ik zit nog steeds mijn bier te drinken met mijn Hindoestaanse mati. Hij heeft niks gedaan.”

“Ik ben blij met de plek die ik heb. Ik ben opgegroeid met Lieve Hugo, Max Nijman en Edgar Burgos”

Kenny B zou blij zijn als politici of mensen die iets te vertellen hebben lik-op-stuk krijgen wanneer ze racistische uitspraken doen. “Want daar zijn wij niet van gediend en het kan niet zo zijn dat een hele bevolkingsgroep dit over zich heen krijgt.” Hoewel het publiek alleen de successen merkt heeft de artiest ook tegenslagen gehad. Hoe is hij daarmee omgegaan?

In het leger kon hij niet hogerop komen dan soldaat, omdat hij geen mulo-diploma had. “Anders was ik sergeant geworden.” Een andere beroepsgroep die hem fascineert is de advocatuur. Hij wilde rechten gaan studeren, maar ook dat is uiteindelijk niet gelukt. “Wat ik ook had gehoopt is dat tijdens de binnenlandse oorlog het leger en Jungle Commando sneller tot een oplossing zouden komen, waardoor er minder doden zouden zijn gevallen.”

Hij beseft dat hij totaal geen invloed daarop had, maar toch een andere uitkomst had gewild. “Vandaag is gewoon een vervolg van gisteren. Ik heb geen spijt van hoe mijn leven is verlopen. Ik heb geen ernstige blunders gemaakt en ben altijd mezelf gebleven.” Zichzelf blijven heeft veel deuren voor hem geopend.

Discriminatie

Als kind werd Kenneth gediscrimineerd door mensen die op hem leken, maar zijn moeder was zijn rots in de branding. “Daar moet je je niets van aantrekken”, zei ze tegen hem. “Als je maar weet dat je niet minder bent”, moedigde ze hem aan. Niemand durfde echter aan hem te komen “want mijn neven kwamen uit het binnenland en waren beresterk.” Wat wel gebeurde is dat hij nergens voor uitgenodigd werd. Ook niet voor voetbal. “Dat heeft erin geresulteerd dat ik lekker muziek ging maken. Dat kon ik wel in mijn eentje doen.”

Na de scheiding woonde hij steeds tijdelijk zowat bij elk familielid. Hij heeft ook enige tijd in een internaat gewoond en daaraan heeft hij geen mooie herinneringen overgehouden. “Als je lui was kreeg je lijfstraffen. Een keertje heb ik het ervaren, omdat ze vonden dat ik lui was.

Dan heb je zo een groepsleider die de opdracht krijgt om je te zwepen. Ik kreeg zwepen op mijn rug.” Die ervaring is hem tot nu toe bijgebleven. “Dat heeft me ook gevormd.” Hij is vaker teruggekeerd naar zijn dorp, Moengotapoe, maar naar het internaat… nooit meer sinds de kinderjaren.

Hij is het niet eens met die opvoeding. “Een kind is geen volwassene”, zegt hij. “Soms hoor je ouders tegen hun kinderen zeggen om stil te blijven zitten. Wat doet een kind met zoveel energie dan?” Over zijn levensmissie is hij duidelijk. “Ik ben blij met de plek die ik heb. Ik ben opgegroeid met Lieve Hugo, Max Nijman en Edgar Burgos en dat ik daar ergens tussen gezien wordt en dat vandaag de dag bijvoorbeeld in een AK stadion mag optreden vind ik geweldig.”

Op de playlist staan van de minister van Buitenlandse Zaken op de Amerikaanse ambassade vindt hij tof. “Wat moet je allemaal niet doen om daar te komen.” Zijn missie ligt dichtbij zijn hart en dat is Suriname. “Als ik mezelf kan manoeuvreren in een positie, waarbij ik meer kan beteken voor de jeugd, ze laten participeren en positief beïnvloeden door mijn ervaringen, dan zal ik nog meer een voldaan gevoel hebben.” Hij is zover beland omdat mensen vertrouwen in hem hebben en hij wil hetzelfde concept toepassen om anderen op weg te helpen.

| de ware tijd | Door: Redactie