• donderdag 29 September 2022
  • Het laatste nieuws uit Suriname
default

COMMENTAAR: Situatie gezondheidszorg

| de ware tijd | Door: Redactie

IN DE AFGELOPEN tijd zijn kinderen gestorven in onze ziekeninstellingen waarbij er mogelijk sprake is van een situatie die bij tijdig handelen voorkomen had kunnen worden. Deze gevallen zijn deels toe te schrijven aan onvoldoende personeel in de zorg en daarnaast kennelijk ook aan een gebrek aan medische verbruiksartikelen. Hoe het ook zij, elk leven verloren is er één te veel.

Er wordt al enige tijd geklaagd over de situatie in de zorg. De lage salarissen en het gebrek aan waardering maken dat personeel wegtrekt. Daarnaast hebben specialisten zowel in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) als in het Diakonessenhuis wel vaker

aan de bel getrokken en gemeld dat met de huidige situatie het niet verantwoordelijk is om patiënten nog op te nemen in het ziekenhuis.

Zeer opvallend is dat in dit proces niemand de verantwoordelijkheid neemt voor de gemaakte fouten en ontstane tekorten. Inclusief minister Amar Ramadhin

In april van dit jaar gaf Marc Sprenger, voormalig directeur bij de Wereldgezondheidsorganisatie en adviseur van het Kabinet van de President, tijdens het programma Kenniskring al aan hoe slecht de sector ervoor stond. Hij noemde het gebrek aan kader, het gebrek aan financiële efficiëntie in de sector en ook het feit dat er veel te weinig geïnvesteerd wordt in de gezondheidszorg in Suriname. Hij noemde toen al het groot aantal verpleegkundigen dat moeilijk rondkomt met het salaris en het land verlaat.

Zeer opvallend is dat in dit proces niemand de verantwoordelijkheid neemt voor de gemaakte fouten en ontstane tekorten. Inclusief minister Amar Ramadhin van Volksgezondheid. Die schuift de schuld in de schoenen van een planning van jaren geleden die onvoldoende heeft ingespeeld op een situatie die nu heerst en onvoorstelbaar was voor Covid-19. Hij verzwijgt daarbij gemakshalve dat met een financiële interventie cruciale fouten voorkomen hadden kunnen worden. En daar gaat het in de zorg echt om: preventie.

Het grote probleem met het niet aanwijzen van een schuldige dan wel verantwoordelijke is dat niemand zich dan de eindverantwoordelijke voelt. En niemand voelt zich dan genoodzaakt om net dat beetje harder te gaan en net dat beetje meer te doen. Zo hebben we gezien dat na de dood van een paar baby’s op de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) van het AZP niemand de verantwoordelijkheid nam.

Nu hebben we er weer een baby die sterft op de spoedeisende hulp (SEH) van hetzelfde ziekenhuis. En weer komt de zoveelste commissie die dat gaat uitzoeken. Dat terwijl zeker AZP een ombudsbureau heeft. Mogelijk krijgt de minister meer inzicht als hij de daar reeds gedeponeerde klachten bestudeert.

Het feit dat de minister een rondleiding heeft gehad op de SEH na de dood van een baby en daarbij mogelijkheden voor verbetering ziet, voelt dan ook aan als heel klein doekje voor het bloeden. De oproep van het ministerie aan de gemeenschap om scherp te letten op verschijnselen van diarree en braken bij baby’s en dreumesen is ongetwijfeld welgemeend, maar voelen hol aan als zelfs de SEH daar kennelijk onvoldoende op alert is.

| de ware tijd | Door: Redactie