• dinsdag 25 January 2022
  • Het laatste nieuws uit Suriname

COMMENTAAR: Exodus verpleegkundigen

| de ware tijd | Door: Redactie

COMMENTAAR: Exodus verpleegkundigen

11/01/2022 12:00

 

VANUIT DEZE PLEK is vaker gemeld dat de situatie waarin verpleegkundigen verkeren zal maken dat de zorg in elkaar dondert. Daar is weinig oor naar geweest. Verpleegkundigen die in Suriname opgeleid worden en ook in de ziekenhuizen verdere trainingen volgden zijn veel gevraagd in de regio en in Europa. Daar weten mensen dat zorg meer is dan IC-bedden, maar dat het de mensen, de handen aan het bed zijn, die het onderscheid maken.

De salarissen van de verpleegkundigen maakten een vrije val toen de economische crisis inzette in 2016, dat was ook zo voor de rest van Suriname. Het verschil kwam met de intrede van Covid-19. De uren die gemaakt moesten worden werden met de dag onmenselijker en niet zelden moesten verpleegkundigen actie voeren om hun Covid-19-toelage te ontvangen. Steeds weer was het een verhaal van subsidie die niet op tijd gestort werd en meer van dat soort ondoordachte beslissingen. De roep was luid: begin ze te betalen, de boeken worden wel in orde gemaakt.

Ook door het de betere waardering bij het Academisch Ziekenhuis - bij de overheid dus - en het ontstane verschil daarbij met de particuliere ziekenhuizen, krijgen verpleegkundigen die hetzelfde werk doen een verschillend salaris afhankelijk van het ziekenhuis waar ze werken. En terwijl ze moeten zwoegen voor een hongerloon, komen zekerheden als een eigen auto en een eigen huis steeds verder weg van wat voor hen mogelijk is.Huis en perceel van gemiddeld euro 40.000 blijven buiten het bereik van de grootste groep verpleegkundigen.

Voor Covid-19 al was er in Nederland en ook in delen van het Caraibisch gebied een tekort aan personen uit deze beroepsgroep. Met Covid-19 werd dat tekort steeds meer en al snel was het duidelijk voor de groep in Suriname dat corona mogelijk wel hun bevrijding kon betekenen. Doktoren en verpleegkundigen vertrekken nu naar plekken waar men wel begrijpt dat praatjes geen gaatjes vullen. Plekken waar hard werken nog leidt tot de zo begeerde zekerheden als een eigen huis kunnen betalen, een eigen leven kunnen opbouwen.

Het is absoluut te gek dat in een land als Suriname met zoveel ruimte en zo weinig mensen er niet een initiatief opgestart zou kunnen worden om elke verpleegkundige te helpen aan een perceel. Of om het bestaande initiatief daartoe te ondersteunen. De beleidsmakers van de belangrijke ministeries van Grondbeleid en Bosbeheer en de DNA-leden waren te veel met elkaar in gevecht over respectievelijk grond voor familie en het omzetten van grondhuur naar eigendom.

Doof en blind voor de noden van deze belangrijk doelgroep, kiest de groep ervoor te vertrekken en niet zelden met een bittere nasmaak. Wanneer de regering het beleid evalueert zou ze eigenlijk tot de slotsom moeten komen dat verpleegkundigen de frontlinie noemen een verantwoordelijkheid met zich meebrengt om ze ook navenant te waarderen. Wanneer ze tot dat besef komt is ze mogelijk nog net op tijd om de put te dempen voordat het kalf verdrinkt.

  Tweet  Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina

| de ware tijd | Door: Redactie