• dinsdag 07 February 2023
  • Het laatste nieuws uit Suriname

COLUMN: Campus

| de ware tijd | Door: Redactie

GANGA / Sharda Ganga

Een verschrikkelijk bericht, een verschrikkelijk ongeluk, een niet te vatten drama. Een jonge vrouw staat ’s ochtends op vol goede moed en vertrekt naar haar opleidingsinstituut. Tijdens de les in de openlucht wordt ze getroffen door een omvallende boom op de universiteitscampus.

Ze heeft het niet overleefd. Wie heeft het haar geliefden verteld, hoe vertel je zoiets? Mijn maag keerde zich om toen ik het bericht las. Was de boom al langere tijd een gevaar, maar is het niet opgemerkt? Of was het ongeluk gewoon een speling van het lot, een ‘freak accident’ en niet zozeer verwijtbare menselijke

nalatigheid?

Gebouwen en bomen op onze universiteit die een gevaar vormen voor mensenlevens… wat zegt dat eigenlijk over het instituut en over ons land?

Ik hoop dat dit drama grondig wordt onderzocht. Ik hoop ook dat men niet in een vlaag van onbezonnenheid nu maar links en rechts alle bomen op de campus gaat verwijderen, maar ze wel goed inspecteert en onderhoudt als dat nu niet goed gebeurt. Ik heb redenen om te twijfelen aan onderhoudsdiscipline op onze campus.

Toen ik er na lange tijd weer even was, bloedde mijn hart. Ik besef dat ik intussen zowat antiek ben vergeleken met de frisse eerstejaars nu, maar ik denk weleens met weemoed terug aan mijn jaren op de campus. De trotse gebouwen, de mooie bomen die nog tot volle wasdom moesten komen, de nette straten, de goed onderhouden grasvelden. Vooral voor het laatste moest je wel wat over hebben, want het gras werd gemaaid tijdens de college-uren.

Ik kijk nu naar de campus en vraag me af waarom er zoveel lelijkheid is bijgekomen de afgelopen twintig jaar. Ooit kon je zien dat er iemand had nagedacht over de inrichting van het terrein. De uniformiteit van bouwstijl maakte het tot een lust voor het oog. Rij nu de campus binnen en je vraagt je af welke barbaren hier te werk zijn gegaan.

Het aantal studenten groeide, het aantal studierichtingen groeide en ik begrijp de noodzaak voor meer studiezalen, meer kamers, meer ruimtes. Maar lieve hemel, weet onze universiteit, dat baken van wetenschap, vooruitzien, logica, wel wat ruimtelijke ordening en planning is? Verzorgen ze het vak niet op de FTeW?

Het is er nu een ratjetoe van rare gebouwen, die niets met elkaar te maken hebben. Bestaande gebouwen worden uitgebreid zonder rekening te houden wat mogelijk en wenselijk is. Klaarblijkelijk hebben opeenvolgende besturen nooit gehoord van het nut van echte architecten. Van de positie van gebouwen in een landschap. Van schoonheid. Van bouwen. Ik zie ruïnes, ik zie kippenhokken, ik zie lelijke gebouwen, ik zie één en al treurigheid.

Ook de bomen staan er treurig bij, zo treurig dat zij levensgevaarlijk zijn geworden. Terwijl je zou denken dat er genoeg deskundigheid op het terrein is om te adviseren over onderhoud van bomen en groen. Loop naar achter en klop aan bij het kantoor van Tropenbos Suriname. Vraag naar Rudi van Kanten, vraag naar Lisa Best. Er is ook genoeg expertise om te adviseren over ontwerp, bouw en onderhoud. Er is toch een heuse studierichting civiele techniek?

Ik hoop van harte dat de universiteit beseft dat zij verantwoordelijk is voor de levens van de mensen die elke dag daar rondlopen; de studenten, docenten, het personeel. Gebouwen en bomen op onze universiteit die een gevaar vormen voor mensenlevens … wat zegt dat eigenlijk over het instituut en over ons land?

gangadwt@gmail.com

| de ware tijd | Door: Redactie