• zondag 27 November 2022
  • Het laatste nieuws uit Suriname

COLUMN: Blessuretijd

| de ware tijd | Door: Redactie

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Van nature ben ik een optimist. Hoe slecht het ook mag gaan. Met pessimisme bereik je niks. Dat is mijn levenshouding. Ik probeer in alles, hoe zwart en donker ook, altijd een lichtpuntje te zien of te vinden. Hoe klein dat ook mag zijn. Je zal me daarom nooit horen klagen over prijzen van goederen en dergelijke. Als ik iets duur vind, koop ik het gewoon niet. Punt!

Klagen zal het niet in prijs omlaag laten gaan. Mij ergeren aan de winkelier nog minder. Als ik een beetje langer ervoor moet sparen dan doe ik dat. Dat bespaart

een hoop gedoe, zoals stress en stijging van de bloeddruk, want dat brengt je met al die toenemende kosten voor medische zorg en medicamenten van de regen in de drup.

“Ik probeer in alles, hoe zwart en donker ook, altijd een lichtpuntje te zien of te vinden”

Daarom kijk ik ook altijd nuchter naar zaken die door regeringen worden aangekondigd. Wanneer politici met mega(lomane)projecten komen, zoals het bouwen van duizenden woningen, tientallen flatgebouwen, supersonische treinverbindingen, fly-overs, diepwaterhavens en hypermoderne waterstoffabrieken, terwijl het land zelf geen cent heeft om een paar strippen calpol te kopen, krab ik mij behoorlijk achter de oren.

Ik ben iemand met geloofsovertuiging ‘si na bribi’, eerst zien dan geloven. Op papier lijken al die plannen zo prachtig. De animatiefilmpjes die vaak ook worden geproduceerd, brengen je bijna in de zevende hemel.

Met de fiasco’s van New Surfin, HPSG en spoorloze diaspora-investeringen in gedachten hebben veel mensen geen vertrouwen wanneer de regering één of ander groot ontwikkelingsproject aankondigt. Toch hoop ik van ganser harte dat, ondanks alle kritiek, cynisme en onduidelijkheden die er nog zijn over het Port of Nickerie, het diepwaterproject en alles daaromheen er in 2025 wel staat. Althans dat de uitvoering in vergevorderd stadium is.

Het zal vooral van de regering afhangen of de ongelovige Thomassen kunnen bekeren. Dat kan alleen door transparantie en openheid van zaken. Echter, daar schort nog enorm veel aan.

Er zou een gericht (communicatie)beleid op gang moeten komen om de samenleving als één man te krijgen achter zaken die gericht zijn op versterking van de economie. Met geheimzinnigheid en uitsluiting van delen van de samenleving zal dat volgens mij niet zo goed lukken and time is running out. We gaan richting blessuretijd.

ivancairo@yahoo.com

| de ware tijd | Door: Redactie